anemonun dünyası

              Bugün sensizliğimin kaçıncı günü bilmiyorum,çünki günleri saymıyorum.Sanki her an
kapı açılacak ve "ben geldim" diyecekmişsin gibi geliyor,yokluğuna alışmak o kadar zorki anlatmam mümkün değil aslında.

             İşten eve geldiğimde, senin sesini duyamamak,senin verdiğin öğütleri dinlememek,
senden ilaçlarını içmeni istediğim zaman benimle yaptığın tartışmaları yaşamamak "anne ne olur yapma böyle" dediğim zaman "karışma ben birşey yapmıyorum" dediğini işitmemek,yatarken inliyormusun,rüya mı görüyorsun,hahstamısın bakamamak benim için ne kadar zor biliyormusun.

           Bunlarsız yaşamaya nasıl alışırım bilemiyorum,daha doğrusu alışırmıyım yoksa alışamazmıyım onuda bilmiyorum.Ne acıdır ki herşeye rağmen hayatın çarkı dönüyor ve ben bu çarkın içinde sensiz dönmek zorundayım artık.

          Anneannemin öldüğü zamanki üzüntünü ve ızdırabını şimdi daha iyi anlıyorum,insan kaç yaşında olursa olsun annesini arıyor ve hep onun küçük kızı olduğunu hissetmek istiyor.

         "Anneciğim" bu kelimeyi artık eskisi gibi dolu dolu söyliyemiyorum çünki artık benim bir yarım yok,sen yoksun,tonton yanaklarını öpeceğim bir annem yok.Canım annem mekanın cennet olsun bilki benim bir yarım hep senin yanında.....